،برنگرد

که بر نمي گردي تو هيچوقت

نمي خواهمم داشته باشمت،نترس

فقط بيا

در خزان خواسته هام

کمي قدم بزن

تا ببينمت




...دلم براي راه رفتنت تنگ شده است





امشب تمام حوصله ام را

در يک کلام کوچک

از تو

خلاصه کردم

اي کاش مي شد

يک بار

تنها همين يک بار

!تکرار مي شد

وحشت از عشق که نه ، ترس ما فاصله هاست وحشت از قصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست ترس بيهوده نداريم ، صحبت از خاطره هاست صحبت از کشتن نا خواسته عاطفه هاست کوله باريست پر از هيچ که بر شانه ماست گله از دست کسي نيست ، مقصر دل ديوونه ماست، چاره اي نيست اگر انسانيم درد ما مرگ تفاهم ، غم ما کوچ محبت غم ما از بي کسي مردن و رسوا شدنه اينم از عاقبت عشق که تنها شدنه

بازم قلم و کاغذ و دستایی که

هیچوقت از نوشتن خسته نمیشن.

باورم کن

باورم کن تا پرواز کنیم.

باورم کن تا به اوج برسیم.

باورم کن تا سکوت سنگینمون به شکستن برسه.

باورم کن تا رو تنهایی خط بکشیم.

باورم کن تا قفل قفس رو بشکنیم.

باورم کن تا به فردایی بهتر برسیم.

باورم کن تا بهترین نغمه ها را بسراییم چون:

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

باورم کن تا به سحرگاهان برسیم و خالصانه بگم:

سحرگاهان که شبنم آیتی

از پاک بودن را به گلها هدیه می بخشید

به آن محراب پاکش آرزو کردم برایت خوب دیدن

خوب بودن خوب ماندن را

گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند. مي گفتي قاصدکها گوش شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار . من اکنون صاحب دشتي قاصدکم. اما مگر تو نمي دانستي قاصدکهاي خيس از اشک مي ميرند؟

اکنون که می نویسم از تمام شب های تنهایی ام تنها ترم

از تمام دلتنگی ها دلتنگ ترم

هم چون روز روشن بر من هویداست که در مسیر زندگی ات روانه خواهی شد

و شاید هیچ گاه من در خاطرت نمانم

و من بی شک هر جا که باشم نشانی از تو دارم

که با تو بودن را برایم زنده می کند

تو می روی ومن با لبخند بدرقه ات می کنم

من می مانم و کوله باری ازاحساس تنهایی

می مانم

باز هم مثل همیشه

اما می دانم

در تنهایی هم

......!!با من هستی

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

این سوی زندگی من و تو هستیم و آن سوی دیگر سر نوشت !

این سو دستها در دست هم است و آن سو عاقبت این عشق !

به راستی آخر این داستان چگونه است ؟ تلخ یا شیرین ؟

سهم من و تو جدایی است یا برابر است با تولد زندگی مان ؟

چه زیباست لحظه ای که من به

سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به ارزوی خود !

چه زیباست لحظه ای که سر نوشت

با دسته گلی سرخ به استقبال ما خواهد آمد!

چه تلخ است لحظه جدایی ما و چه غم انگیز است لحظه خداحافظی ما !

این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم ....

و آن سوی زندگی یک علامت سوال در آخر قصه من و تو دیده می شود !

آیا ما به هم میرسیم یا نمیرسیم ؟

سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد ؟

من که گفتم اين بهار افسردني است
من که گفتم اين پرستو مردني است

من که گفتم اي دل بي بند و بار
عشق يعني رنج ، يعني انتظار

آه عجب کاري به دستم داد دل
هم شکست و هم شکستم داد دل